Mijn verhaal

Misschien herken je dit. Dat je voelt dat er iets niet klopt in je lichaam, maar dat niemand je echt kan vertellen wat het is.

Mijn klachten begonnen al jong. Ik kreeg acne en werd daar onzeker van. Langzaam begon ik mezelf een beetje kwijt te raken.

Toen ik de pil kreeg, leek het even opgelost. Mijn huid werd rustiger, maar van binnen voelde ik me steeds minder mezelf. Jarenlang leefde ik in die tegenstelling: aan de buitenkant leek het beter, maar van binnen raakte ik steeds verder uit balans.

Toen ik stopte met hormonen, kwam alles terug. Mijn huid, mijn cyclus, de onrust in mijn lichaam. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose PCOS, met als oplossing opnieuw de pil. Maar diep van binnen voelde ik heel sterk dat dit niet de kern was.

Dus ik ging zoeken. Niet naar een snelle oplossing, maar naar begrip. Ik wilde weten wat mijn lichaam me probeerde te vertellen. Ik begon met voeding, met rust en met herstellen van binnenuit. En langzaam gebeurde er iets wat ik bijna niet durfde te geloven: mijn cyclus kwam terug en mijn huid werd rustig. Voor het eerst voelde ik dat mijn lichaam niet tegen mij werkte, maar vóór mij.

Toch bleef het mentaal zwaar. Ik was moe, onrustig en voelde me steeds verder van mezelf verwijderd. Ik probeerde alles: therapieën, trajecten en medicatie. Wat me misschien nog wel het meest raakte, was dat ik me niet gehoord voelde. Ik bleef aangeven dat er iets niet klopte, maar kreeg vaak het gevoel dat ik het moest accepteren of dat het tussen mijn oren zat. Dat deed pijn, omdat ik zo mijn best deed om beter te worden en me daarin toch vaak alleen voelde.

En toch stond ik elke dag weer op. Ik ging naar mijn werk, zette een glimlach op en hielp anderen met hun huid. Juist omdat ik wist hoe het voelde. Maar van binnen bleef dat ene gevoel: er klopt iets niet.

Tot ik opnieuw ging kijken, dit keer echt anders. Niet alleen naar mijn huid, maar naar mijn hele lichaam. Daar viel alles samen. Ik ontdekte de invloed van hormonen, niet alleen op de huid, maar ook op hoe je je voelt. Een tekort aan oestrogeen en progesteron bleek bij mij een grote rol te spelen, iets wat jarenlang niet werd gezien.

Ik besloot te vertrouwen op mijn gevoel en mijn lichaam te geven wat het nodig had. En toen veranderde alles. De onrust verdween, mijn hoofd werd rustiger en ik voelde me weer mezelf. Na vijftien jaar.

Later kreeg ik de bevestiging dat mijn lichaam al die tijd te weinig hormonen had aangemaakt. Ineens viel alles op zijn plek. Het waren vijftien zware jaren, vol zoeken, twijfelen en het gevoel niet gehoord te worden. Maar ze hebben me ook gebracht waar ik nu ben.

Ik ben nu 38 en voel voor het eerst dat ik weer thuis ben in mijn lichaam. In mezelf. En ik voel dat er een andere toekomst voor me ligt: lichter, zachter en met meer rust.

Wat ik in die jaren heb geleerd, is dat gezondheid geen standaard protocol is. Het is persoonlijk. Ieder lichaam is anders en ieder verhaal is anders. Juist wanneer je buiten het vaste kader valt, worden signalen vaak gemist. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat er niet genoeg naar geluisterd wordt.

Als ik iets wil meegeven, is het dit: je lichaam communiceert altijd met je, ook als je het nog niet begrijpt. Blijf luisteren. Blijf voelen. En blijf vertrouwen op wat jij diep van binnen al weet.

Want je bent niet gek. Je lichaam werkt niet tegen je. Het probeert je iets te vertellen.

En als je leert luisteren, kan dat alles veranderen.